Zagraniczny VAT jako koszt uzyskania przychodów

Czy kwoty podatku VAT zapłacone za granicą mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów? Czy ma znaczenie to czy podatnik zamierza odzyskać podatek VAT za granicą czy nie?

 

Podstawa prawna:

  1. art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.f.,
  2. art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.p.

 

Porada podatkowa (aktualna na dzień 10 listopada 2014 r.):

 Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p., wyłączają, co do zasady, możliwość zaliczania podatku od towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów. Od wielu lat przyjmuje się jednak powszechnie, że podatkiem od towarów i usług w rozumieniu tych przepisów nie są podatki nakładane przez państwa nienależące do Unii Europejskiej. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że w przypadku zakupów towarów i usług dokonywanych w państwach nienależących do Unii Europejskiej do kosztów uzyskania przychodów mogą być zaliczane wydatki w kwotach brutto (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2009 r. – sygn. ITPB3/423-564a/09/AM czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 lipca 2010 r. – sygn. ILPB3/423-298/10-4/MM).

Przez długi czas dominowało wśród organów podatkowych dominowało natomiast stanowisko, że inaczej ma się rzecz w przypadku zakupów opodatkowanych podatkiem VAT (podatkiem od wartości dodanej) w innych państwach członkowskich, tj. że w zakresie tym art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. mają zastosowanie, a w konsekwencji podatek nakładany przez inne państwa członkowskie nie może być, co do zasady, zaliczany do kosztów uzyskania przychodów (zob. przykładowo pismo Ministerstwa Finansów z dnia 2 grudnia 2005 r. – sygn. PB3-1725/8213-280/WK/05 czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 stycznia 2010 r. – sygn. IBPBI/2/423-1193/09/SD).

Ze stanowiskiem tym nie zgadzały się jednak sądy administracyjne, czego przykładem może być wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2007 r. (sygn. I SA/Gl 924/07) czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2011 r. (sygn. I SA/Gd 571/11). W pierwszym ze wskazanych wyroków sąd orzekł, że „uprawnienie do "zwrotu różnicy podatku od towaru i usług", w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ma miejsce wyłącznie w sytuacji określonej w art. 87 ust. 1 polskiej ustawy o podatku od towarów i usług”. 

Stanowisko reprezentowane przez sądy administracyjne wpłynęło na organy podatkowe. Obecnie również one wyjaśniają, że także podatek od wartości dodanej płacony w innych niż Polska państwach członkowskich może być zaliczany do kosztów uzyskania przychodów (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 stycznia 2012 r. – sygn. IBPBI/2/423-1275/11/AK czy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 maja 2012 r. – sygn. IPTPB1/415-132/12-2/ASZ).

A zatem płacone za granicą kwoty podatku od towarów i usług (VAT) - niezależnie od tego czy jest to podatek nakładany przez inne niż Polska państwo członkowskie czy przez państwo spoza Unii Europejskiej – mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podatnik zamierza się za granicą ubiegać o zwrot VAT, jak również jeżeli nie zamierza tego czynić (pamiętać jednak należy, że ewentualny uzyskany za granicą zwrot VAT stanowi podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychód).

 

Tomasz Krywan

doradca podatkowy online

zamów aktualizację porady